Voor een publiek van mannequins, her en der verspreid tussen lege stoelen, stralen een tijdloze, bleke acteur en actrice met getekende gezichten terwijl ze de ovatie van een volle zaal in ontvangst nemen. Er volgen toegiften en bloemen. Te midden van een tumult van nepapplaus trekken ze zich terug in de coulissen. Vanuit een universum dat bestaat uit bijna niets, uit zelfgemaakte kartonnen maskers, min of meer waardeloze kermisattracties, een maffe en schijnbaar kinderlijke happening, geven ze zich over aan rituelen die even bevrijdend als belachelijk zijn, even tragisch als komisch.
